Tweede jeugd

Beste John, ik heb mijn reactie op het vorige blog herlezen, en ja wat je vorige week hebt geplaatst, dat heb ik meermaals invoelend gelezen, ik merkte dat mijn gedachten, mijn denken sprongen maakten in mijn denken en voelen en dieper de woorden moest doorgronden om nu pas, vandaag 28 maart tot deze uitwisseling kon komen. Wat mij in deze thematiek steeds sterker bezighoudt, is dat ouder worden uiterlijk weliswaar een proces van afname lijkt, maar innerlijk een geheel andere beweging kan volgen. Er ontstaat, bijna ongemerkt, een verschuiving van zwaarte naar lichtheid in mijnbeleving. Alsof iets in mij minder gebonden raakt aan het tastbare en juist beweeglijker, transparanter wordt.

Ik sta daar stil bij, mijn lichaam/ons lichaam kunnen we niet verheffen doordat het gebonden is aan de zwaartekracht, ons ‘etherlichaam’ of levenslichaam zie ik als de gestalte van een levende plant (zoals Goethe dat zo helder weet te omschrijven) die zich sterk op de omgeving en omhoog richt ( naar de hemel) waardoor de overwinning van de zwaartekracht en het zich uitstrekken naar de omgeving, naar omhoog ( naar de Zon, de Hemel) de polaire bewegingen balanceert. Ik zag het beeld van het fysieke lichaam van de ouder wordende mens ( niet als het beeld van: als je oud wordt, dan takel je af, het gaat om natuurlijke levensprocessen en -ritmes die we terugzien in de natuur: bevruchting- ontkieming- geboorte- /leven en sterven/ terugtrekken en hergeboorte) dat zich langzaam naar de aarde buigt, en tegelijk het oprichten/opheffen van het lichtlichaam dat tot ontwikkeling is gekomen via ons levenslichaam of etherlichaam. Is het dan niet zo, dat is dan hoe ik dit beeld heb waargenomen, dat ons tot ontwikkeling groeiend lichtlichaam, doorwerkt op ons aardse lichaam, ons lichaam als het ware lichter en levendiger voelt. En dat alles is verbonden met het diep geloof in de Mensenzoon?

Ik ervaar het niet alleen als een ‘jonger wordend’ principe, maar als iets dat verfijnt en lichter wordt naarmate het minder belast is met verstarring, angst of gehechtheid. Het lijkt alsof het etherlichaam vitaler wordt wanneer het doordrongen raakt van bewustzijn—wanneer het als het ware doorlicht wordt, een proces dat begint in kleine, concrete momenten: wanneer ik iets werkelijk doorzie, wanneer ik vergeef, wanneer ik iets loslaat wat mij eerder bepaalde. In zulke momenten ontstaat er een kwaliteit van licht—helderheid, ruimte, richting.
Het is alsof dit licht zich langzaam in het levenslichaam verankert en het van binnenuit vernieuwt. Waar het fysieke lichaam onderhevig is aan zwaarte en slijtage, lijkt dit lichtlichaam juist aan kracht te winnen door bewustwording. Het voedt het etherlichaam niet met energie in de gewone zin, maar met betekenis en samenhang.

In het beeld van Faust herken ik het verlangen om te doorgronden, en wat naar me toekomt, niet alleen met mijn denken te willen grijpen of begrijpen, maar vooreerst de inhoud op te nemen, gewaar te worden, en laten rusten, het proces van rijpen te eerbiedigen. Vaak ontstaan inzichten via dromen, alsof ik in een andere wereld woorden hoor, korte teksten lees, me ik die niet altijd meteen herinner als ik ontwaak, maar het voelt wel heel levend. Dat heb ik de laatste tijd heel vaak met Steiner.

De woorden van Johann Wolfgang von Goethe — “Stirb und werde” — beginnen voor mij steeds minder als een poëtische uitspraak te klinken en steeds meer als een innerlijke wetmatigheid. Elk werkelijk inzicht vraagt om een vorm van sterven: een loslaten van wat ik dacht te zijn. Maar precies in dat loslaten ontstaat een onverwachte vitaliteit en overgave.

Muziek kan dit proces intens voelbaar maken. Soms ervaar ik bij bepaalde klanken dat er iets in mij ‘oplicht’—alsof de muziek niet alleen gehoord wordt, maar een innerlijke resonantie wakker roept die tegelijk oud en nieuw is. In die momenten lijkt het alsof het lichtlichaam even meer aanwezig is, en het etherlichaam daardoor beweeglijker en levendiger wordt. Muziek was mijn eerste diepe grote liefde als kleuter, ik herinner me nog het kleine lichtblauwe speelgoed pianootje dat ik als verjaardagsgeschenk had gekregen van mijn lieve vader. Toen wist ik: ik ga ‘later’ op een echte piano leren spelen, en jaren later was het zover. Het zat niet in de familie, maar inmiddels weet ik door de zienswijzen van Steiner, dat ik die gave of talenten in de kiemkracht van mijn nieuwe geboorte heb meegenomen. De Oude Meesters heb ik gekend, maar op andere wijze, aldus.

Heerlijk de hemelse muziek van Hildegarde von Bingen ( en al haar wijsheden die ze ons heeft geschonken) Hildegard von Bingen mij op een diep niveau. Haar composities voelen niet gebonden aan zwaarte of tijd; ze bewegen zich als het ware in een opwaartse stroom. Wanneer ik luister, ervaar ik geen lineaire ontwikkeling, maar een soort innerlijke verheffing—alsof de klank het etherlichaam optilt en het herinnert aan zijn oorspronkelijke lichtheid.
Hierbij herinner ik me een ervaring van jaren geleden een regressie-sessie, het effect van het beluisteren van een compositie: herkenning, zoveel herkenning, dat mijn tranen spontaan opwelden, het gevoel van haar gekend te hebben ( blijkbaar heb ik meerdere levens gehad in kloosters, en dat voelt ook zo vertrouwd). Het raakte me meteen dat je deze prachtige muziek van Hildegarde hebt geplaatst. Ik voelde meteen zo’n vreugde en blijdschap dat ik spontaan glimlachte. Maar het verwondert me niet John, want ik voel bij jou een enorme innerlijke rijkdom, dat ik jou ook zie als mijn zachte richtingwijzer. Dank je wel hiervoor.

Tot slot zie ik het wel zo dat achter het zichtbare verouderen een onzichtbare verjonging plaatsvindt in samenhang met bewustwording. Dat de mens niet alleen ouder wordt, maar ook lichter kan worden.
En dat het uiteindelijke “worden” niet een terugkeer is naar wie we waren, maar een geboorte van wie we in wezen al zijn—maar nu bewuster, vrijer en doorstraald. Zei Steiner niet dat we een Mens in Wording zijn, want die woorden wekken verzachting op in mijn hart.

Dank voor dit nieuwe blog en prachtige plaatje die de kern van jouw blog opheldert.

Warme hartegroet Mieke